Küresel ısınma ve deniz seviyesinin yükselmesiyle artan kıyı erozyonuna karşı, geleneksel beton bariyerlerin yerini 'geotube' olarak bilinen devasa jeotekstil tüpler alıyor. 1980’lerin sonunda ABD’de başlayan bu uygulama, günümüzde Avrupa’dan Asya’ya kadar geniş bir coğrafyada kıyı koruma stratejilerinin merkezinde bulunuyor. Modern deniz mühendisliğinde paradigma değişimini simgeleyen sistem, düşük maliyeti, kolay uygulanabilir yapısı ve yerel malzeme kullanımı sayesinde dünya genelindeki projelerde öne çıkıyor.

 Dalga enerjisini emerek kıyı tahribatını azaltıyor

Geleneksel kıyı savunma yöntemlerinde kullanılan rigid (sert) beton bariyerlerin aksine, jeotekstil tüpler dalga enerjisini doğrudan yansıtmak yerine emip dağıtarak işlev görüyor. Yüksek mukavemetli polipropilen veya polyester kumaşlardan üretilen bu silindirik yapılar, kısmen geçirgen özellikleri sayesinde denizle etkileşime girerek sahil şeritlerini koruyor. ABD Okyanus Ajansı (NOAA) gibi kuruluşlarca 'yaşayan kıyılar' yaklaşımının bir parçası kabul edilen bu yöntem, ekosistemi tamamen yapay bir duvara dönüştürmediği için 'yumuşak mühendislik' olarak sınıflandırılıyor.

Lojistik zorlukları ortadan kaldıran teknoloji

Teknik raporlara göre, geotubeların tercih edilmesindeki en büyük etkeni ekonomik avantajlar oluşturuyor. Beton blok veya kaya taşımacılığının imkansız ya da çok maliyetli olduğu bölgelerde, bu tüpler doğrudan sahilden veya deniz yatağından alınan kum ve sedimentlerle dolduruluyor. Teknik özellikleri bakımından 150 - 180 metre aralığında, 4 - 5 metre genişliğinde üretilen yapılar, dolum sonrasında 1,5 - 2 metre yüksekliğe ulaşıyor. Tekil geobag birimlerinin hacmi ise 5 metreküpü aşabiliyor.

Bugün Almanya, İspanya, Avustralya, Hindistan ve Latin Amerika ülkelerinde aktif olarak kullanılan jeotekstil sistemler beton ve taşla yapılan sert savunma hatlarının yerini doğayla uyumlu hareket edebilen esnek bariyerlere bırakmasını sağlıyor.

DENİZ HABER AJANSI